Wednesday, November 23, 2011

பெண்மை...

உதடுகளின்
ஈர வெடிப்பில்
தேங்கிவிடச்
சம்மதமில்லை!

மார்பகங்களின்
மந்த வனப்பில்
தடுக்கி விழ
மனமில்லை!

கருவிழியின்
இரவுக்குள்
தொலைந்து போக
விருப்பமில்லை!

இமை விளிம்பின்
நிழலுக்குள்
இளைப்பாற
இஷ்டமில்லை!

காதோர
சன்ன ரோமத்தில்
சிக்கிக்கொள்ளும்
சிந்தனை இல்லை!

கழுத்தோர
சின்ன ஈரத்தில்
கரைந்து போக
இஷ்டமில்லை!

ஒய்யார
கன்னக் குழியில்
சுழன்று போக
சம்மதமில்லை!

உள்ளங்கை
மென்மைக்குள்
உறங்கிப் போக
விருப்பமில்லை!

நெற்றிக்
கதகதப்பில்
உருகிப் போக
உத்தேசமில்லை!

கருங்கூந்தலில்
மை கொண்டு
கவிஞனாகும்
கனவுமில்லை!

சின்னச் சின்ன
வளைவுகளில்
சரிந்து போகச்
சம்மதமில்லை!

என் ஆண்மையின் தேடல்
இவையேதும் இல்லை!
இவையேதும் தடுத்தால்
அது தேடல் இல்லை!
இவைதாண்டி கிடைத்தால்-
அவள்,
என் தேடலின் எல்லை!


அன்புடன்,
வசந்த்.

Tuesday, November 15, 2011

உங்களுக்காக...

தன்னந்தனி விதை முளைத்து
வயலையேவா நிறைத்து விடும்...?
ஒற்றைத்துளி மழை விழுந்து
ஊரையேவா நனைத்து விடும்...?

இருந்தாலும் எழுதிடறேன்...
யாருக்கோ அழுதிடறேன்...

மலைபோல விஞ்ஞானம்
மளமளன்னு வளந்தாலும்
நம்பிக்கையோட சேர்ந்து - மூட
நம்பிக்கையும் வளருதுங்க...

அக்கம் பக்கம் சுத்திப் பாத்தா
பல கூத்து நடக்குதுங்க
ஒன்னு ரெண்டு சொல்லுறேங்க
உங்களுக்கும் சேத்துதாங்க...

மனுஷன் செஞ்ச பாவத்துக்கு
ஆடு கோழி அருக்குறாங்க
சாமியோட செல கழுவ
ரத்தக்கொடம் தூக்குறாங்க...

உசுருள்ள ஜீவ ராசி
ஒவ்வொன்னும் சாமிதாங்க
உசுருக்குள் புதஞ்சிருக்கும்
நெசஞ்சாமி அன்புதாங்க...

புள்ள குட்டி அத்தனையும்
பட்டினியால் தவிக்குதுங்க
பொண்டாட்டி தாலி வச்சு
போலி பூஜ நடக்குதுங்க...

ஒன்னு ரெண்ட கூட்டிப் பாத்து
ஒம்பதால கழிக்குறாங்க
ஆத்தா வச்ச அழகு பேர
சூத்திரத்தால் மாத்துறாங்க...

எண்ணுக்குள்ளே ஒண்ணுமில்லே
எழுதி நானும் தாறேனுங்க
எண்ணத்தோட உழைப்பிருந்தா - தல
எழுத்து கூட மாறும் போங்க...

வட்ட ரேகை புள்ளி ரேகை
வாழ்க்கை நிலை சொல்வதில்லை
விலங்கினங்கள் ஏது ஒன்றும்
ஆயுள் ரேகை பார்ப்பதில்லை...

பச்சக் கல்லு மோதிரத்தால்
பணங்காசு சேராது
சிறுநீரக அடைப்புக்கல்ல
செவப்புக் கல்லு கரைக்காது...

நேரங்காலம் பாக்காம
வேர்வ சிந்த திட்டம் போட்டா
கப்பல் கூட காலடியில்
எப்படி நான் வெளங்க வப்பேன்...
தன்னந்தனி விதை முளைத்து
வயலையேவா நிறைத்து விடும்...?
ஒற்றைத்துளி மழை விழுந்து
ஊரையேவா நனைத்து விடும்...?

இருந்தாலும் எழுதிடறேன்...
யாருக்கோ அழுதிடறேன்...


அன்புடன்,
வசந்த்